حال اين پيکر از آن بتگر دانا پرسيم

شاعر : اوحدي مراغه اي

يا خود از پيش حکيمان توانا پرسيمحال اين پيکر از آن بتگر دانا پرسيم
يا چه اسمست؟ کسي نيست کزو وا پرسيمچه طلسمست درين گنج و چه رسمست او را
راه آن نيست که گوييم سخن، يا پرسيمراه بسيار درين خانه، وليکن ما را
کو شناسنده؟ که از وي سخن ما پرسيمهر که ما را بشناسد به خدا راه برد
زود دانيم اگر پيش مسيحا پرسيمجان مسيحست و صليبش تن و اين معني را
چون به آن خانه در آييم ز بابا پرسيمسر فرزند درين خانه نشد پيدا، ليک
ما نه طفليم، که از آدم و حوا پرسيمروح را پيشتر از آدم و حوا اصليست
اسم جوييم کنون؟ يا ز مسما پرسيم؟صد هزار اسم فزونست و مسماش يکي
حال فردا بگذاريم، که فردا پرسيمحال امروز بپرسيم ز داننده به نقد
صفت قطره همان به که ز دريا پرسيمقطره‌اي بيش نباشد دو جهان از درياش
يک حديثست و هم از مردم يکتا پرسيماوحدي، رو، تو سخن گوي که مقصود سخن